Locaties met spel-elementen zoals tafeltennis en flipperkasten in de ruimte

Locaties met spel-elementen zoals tafeltennis en flipperkasten in de ruimte

Droom jij er weleens van om na een saaie vergadering even je hoofd leeg te maken met een potje pingpong? Of misschien wel met een potje flipperen? Meestal denken we daarbij aan een kelderbox in een bedrijfsverzamelgebouw of een ludieke ruimte op kantoor. Maar wat als we je vertellen dat er locaties bestaan die nóg verder gaan? Locaties waar de zwaartekracht niet bestaat en waar zelfs een balletje gooien een hele nieuwe wetenschappelijke uitdaging wordt. We nemen je mee naar de ultieme grens: de ruimte. Want hoe speel je eigenlijk tafeltennis als je tafel zweeft?

Waarom zwaartekracht zo belangrijk is voor spelletjes

Voordat we de sterren induiken, moeten we even stilstaan bij het belangrijkste element van bijna elk sport- of kansspel: de zwaartekracht. Of het nu gaat om een voetbal die in het doel moet, een biljartbal die in de hoek verdwijnt, of de kogel in een flipperkast die naar beneden rolt; zwaartekracht zorgt voor de *flow*. Het stuurt de bal, maakt dat hij valt en zorgt dat hij (meestal) terugkomt.

In de ruimte, op het International Space Station (ISS), werkt dit principe niet. Daar heerst microzwaartekracht. Een bal blijft zweven waar je hem loslaat. Als je hem tegen een wand gooit, stuitert hij terug, maar hij zakt niet naar de grond. Dit maakt de droom van een potje flipperen of tafeltennis in de ruimte tot een logistische nachtmerrie. Je kunt namelijk geen normaal spel spelen als de basisregels van de natuur op hun kop staan. Ben je wel eens op een locatie op aarde waar het design zo is dat je even de tijd vergeet? Dan snap je hoe fijn het is als dingen gewoon werken zoals je verwacht, net zoals je dat kunt ervaren tijdens een hittegolf op een goed gekoelde werkplek.

De magie van het water: liquid ping pong

Toch zijn astronauten niet stilzittend. Ze zijn slim en vinden altijd een manier om hun tijd te vullen. Ooit probeerden astronauten de zwaartekracht te omzeilen door pingpongballetjes te gebruiken in zelfgemaakte ringen, maar het echte spektakel kwam in 2016.

Astronaut Scott Kelly liet zien wat er gebeurt als je water en peddels combineert in de ruimte. Hij nam een bolletje water, ongeveer zo groot als een knikker, en dat bleef door de oppervlaktespanning perfect bol staan. Hij had speciale peddels die water afstoten (hydrofoob). Toen hij het waterbolletje tussen deze peddels liet stuiteren, leek het precies op een potje tafeltennis.

Maar in plaats van een balletje, was de bal hier dus water. Het is de dichtstbijzijnde versie die we hebben van Liquid Ping Pong. Het is tegelijkertijd wetenschap en vermaak. Je zou kunnen zeggen dat de locatie de Module Kibo was, en het speelveld bestond uit een bol water. Veel leuker wordt het niet, tenzij je gebruikmaakt van de nieuwste snufjes. Denk aan VR-brillen die je meenemen in een virtuele wereld, terwijl je fysiek gewoon in je stoel blijft zitten.

Waarom een flipperkast de ruimte in nooit haalt

Als we het hebben over de zwaartekracht, dan is de flipperkast het grootste slachtoffer. Op aarde leunt dit apparaat volledig op zwaartekracht. De kogel moet naar beneden rollen, door de inlanes gaan en weer omhoog geschoten worden door de plunger. Zonder zwaartekracht? Dan blijft de kogel hangen, of vliegt hij willekeurig door de kast.

Het gewicht van zo’n kast is ook een dingetje. Een gemiddelde kast telt al snel 100 kilo of meer. De lanceerkosten naar de ruimte zijn astronomisch (letterlijk). En dan nog het lawaai en de trillingen; dat wil je niet in een kwetsbaar ruimtestation. Hoewel er op aarde genoeg Space-themed flipperkasten bestaan (zoals de Williams “Space Station” uit 1987), zullen we in de echte ruimte voorlopig alleen digitale versies spelen.

De toekomst: ruimtestations met gravitatie?

Waarom zouden we eigenlijk een fysiek spel naar de ruimte willen brengen? Omdat het menselijk brein nu eenmaal prikkels nodig heeft. De locaties waar we dat nu mee proberen te compenseren, zijn vaak gericht op wetenschap en werk. Toch verandert er langzaam wat.

De toekomst ligt bij commerciële ruimtestations. Bedrijven als Axiom en Orbital Reef bouwen straks modules die specifiek ingericht worden voor toeristen en langdurige bewoners. Hier is ruimte voor ontspanning. Alleen, hoe ziet dat eruit?

De enige manier om écht te kunnen sporten met een balletje is door kunstmatige zwaartekracht te creëren. Dit kan door een ruimtestation te laten draaien (zoals in de film 2001: A Space Odyssey). Zodra je aan de rand van zo’n draaiend wiel staat, voel je weer de normale zwaartekracht. Dan zou je in theorie een potje kunnen tafeltennis. Maar zolang dat er niet is, blijven we creatief met water en VR.

Als je bedenkt dat we nu al zoeken naar manieren om op aarde de kantoortuin leuker te maken – denk aan vergaderen in een retro-caravan – dan is het logisch dat we diezelfde behoefte naar de ruimte meenemen. Alleen is de techniek daar vele malen complexer.

Van de ruimte terug naar de aarde: de beste plekken om te spelen

Hoewel de ruimte extreem klinkt, is de realiteit soms gewoonweg praktischer. Waarom wachten op een raket als je op aarde al fantastische plekken hebt? Soms wil je even weg uit de dagelijkse sleur, net zoals je dat doet als je zoekt naar locaties met een eigen strandje voor zomerse brainstorms. Dan waardeer je de eenvoudige dingen pas echt.

Je hebt eigenlijk twee soorten locaties nodig. De eerste is de inspirerende omgeving. De tweede is de plek waar je even je energie kwijt kunt. De ruimte helpt ons te onthouden dat spel niet alleen tijdverdrijf is, maar een manier om te testen hoe de wereld om ons heen in elkaar steekt. Of het nu met water is, met een balletje of met een flipperkast.

Als we terugkijken naar de experimenten van Scott Kelly, zien we iets moois. Zelfs op 400 kilometer hoogte, in een donkere ruimte vol techniek, zoeken mensen de ontspanning op. Of het nu gaat om sfeervolle locaties met open haard voor winterse heisessies of een experiment met water in de ruimte; het doel is altijd hetzelfde: connectie maken en plezier hebben.

Uiteindelijk is de locatie met spel-elementen zoals tafeltennis en flipperkasten in de ruimte dus vooral een concept. Het is een mix van technologie, menselijke creativiteit en de wetten van de natuurkunde. We mogen dan nog geen fysieke flipperkast in het ISS hebben, de mentaliteit van “spelen” is overal aanwezig. En dat is misschien wel de mooiste ontdekking van allemaal.

De ruimte leert ons dat we niet afhankelijk zijn van zwaartekracht om plezier te maken. Zolang we een balletje (of water) en een doel hebben, is elke ruimte – of het nu een station is of een caravan – een speeltuin.

]]>